هملت

هملت نمایشِ عمل نیست؛ نمایشِ تعویق است. شاهزاده‌ای که از دهان یک شبح حقیقت را می‌شنود و بعد چهار پرده طول می‌کشد تا کاری بکند. تمام نمایش در همان فاصله می‌گذرد: فاصله‌ی میان دانستن و انجام دادن.

روی صحنه‌ی سیاه، این فاصله جسم پیدا می‌کند. بدنی که می‌داند باید حرکت کند و نمی‌کند، سنگین‌ترین چیزی است که می‌شود زیر نور گذاشت.