اپرای تراژدی کارتاژ

دیدو، ملکه‌ی کارتاژ، شهری از هیچ ساخته است. آنیاس از ویرانه‌های تروا به ساحلش می‌رسد و ملکه برای اولین بار چیزی را می‌خواهد که ساختنی نیست. بعد خدایان او را می‌برند و دیدو می‌ماند.

پرسل این تراژدی را کوتاه نوشت — کوتاه‌تر از آن‌که فرصتِ توضیح باشد. همه‌چیز در موسیقی است، و آخرین آواز دیدو روی یک خطِ باسِ فرورونده می‌نشیند که مدام تکرار می‌شود: صدای پله‌پله پایین رفتن.

این اجرا اپراست، نه نمایش با موسیقی؛ ارکستر و گروه کُر روی صحنه‌اند و بدنِ بازیگر باید کنارِ صدا بایستد، نه زیرِ آن.